FRANS LEREN (4)

 

À SOI-MÊME. Notes sur l'art la vie et les artistes

À SOI-MÊME  Journal (1867-1915) Odilon Redon. Notes sur l'art la vie et les artistes  Introduction de Jacques MorlandLes amis d'ODILON REDON n'oublieront jamais son joyeux accueil lorsqu'ils venaient le surprendre au milieu de son travail. Sans quitter les gants de fil blanc avec lesquels il avait tenu le pinceau et la palette, il venait s'asseoir et son esprit s'épanouissait dans une conversation à la fois mesurée et enthousiaste. Il mettait dans ses propos une douceur, une discrétion qui invitait l'interlocuteur à développer librement sa pensée et il l'écoutait attentivement, avec une bienveillance inlassable, avec, pour tout dire, une affection où se dépensait la richesse juvénile de son cœur. C'est pourquoi les jeunes artistes qui ont eu le bonheur de le connaître trouvaient ses conseils si précieux. Ils ne pouvaient pas croire qu'Odilon Redon avait l'âge d'un vieillard : la jeunesse de son regard, la vivacité de son esprit, une certaine flamme communicative qui créait autour de lui une chaude et ardente lumière, son rire enfin, le rire de l'homme heureux de son travail et qui se repose satisfait, tout donnait l'illusion que le nombre de ses années,

  
 

Brief van Léo Ferré aan Alain Peyrefitte

Brief van Léo Ferré aan Alain Peyrefitte. 1981 In Frankrijk is de doodstraf pas afgeschaft in 1981, toen François Mitterrand van de Parti Socialiste in mei 1981 tot Président verkozen werd. Daarvoor regeerde Valéry Giscard d'Estaing, met als minister van Justitie Alain Peyrefitte van 1977 tot 1981. Deze Peyrefitte trad hard op tegen criminelen, zoals bij Roger Knobelspiess, die vijftien jaar gevangenisstraf kreeg voor een diefstal van 800 francs (zo'n €120), die hij altijd ontkend heeft. Léo Ferré schreef, net voor de verkiezingen, een brief aan de minister van Justitie Alain Peyrefitte om Knobelspiess vrij te krijgen. De weg is lang voor iemand die beweert zichzelf te verbieden zich ooit met de zaken van anderen te bemoeien, maar die daarop dan soms, toch, een apart lichtschijnsel ontwaart dat zich uitsluitend richt op problemen van stilte - ook al is die stilte bewapend – en op problemen van onwetendheid. Want de mens laat niets blijken van zijn oneindige eenzaamheid, van zijn ware definitie van denkende tweevoeter, zegt men, en geholpen door een toegestoken hand die soms broederlijk is, en, meestal reikend naar het onuitgedrukte of naar uiterlijke schijn. U heeft uw aders, uw longen, uw nieren, dat hele arsenaal dat nutteloos lijkt voor anderen maar waa

  
 

Brief van Léo Ferré aan André Breton

Brief van Léo Ferré aan André Breton. Vertaling Vivienne Stringa. Frans leren U bent op een dag bij mij thuis gekomen via een telefoontje, het mechaniek waarvoor Napoleon Austerlitz zou hebben weggegeven. Ik houd niet van die mechaniek waarvan we nu allemaal min of meer afhankelijk zijn geworden, omdat het een instrument van de onpersoonlijkheid is geworden en een schrikwekkende spiegel die valse beelden weerkaatst in dezelfde mate van valsheid als waarin wij hen dat welwillend laten doen. En die dag, waarom zou ik het verzwijgen, was ik bereid tot alle compromissen : U was een beroemde persoonlijkheid, een soort hooghartige adelaar van de "hedendaagse" literatuur, een gewijd talent, zo niet agressief. Ik was duizend maal gevleid dat u het zich verwaardigde mijn nummer op uw grimassentoestel te draaien, om om een ontmoeting te vragen waarvoor ik geenszins de details dacht te hoeven regelen... Te geëmotioneerd was ik, en, ziet u, ik was toen al niet meer gevleid, ik had me toen gelijk al moeten afvragen - voordat ik de kruidenierswaren ging bestellen - wat u voor iemand was, wat uw problemen waren, door bijvoorbeeld mijn neus in uw boeken te steken. Ik had nog nooit iets van u gelezen, erewoord van een eerlijk man,

  
 

Voorwoord Dichter ... uw papieren !

Léo Ferré. Voorwoord Dichter ... uw papieren !. Vertaling Vivienne Stringa. Frans leren De hedendaagse poëzie zingt niet meer. Zij kruipt. Toch heeft zij het privilege van het onderscheid, zij duldt geen woorden van slechte reputatie, die negeert zij. Het komt de estheten goed uit dat François Villon een schurk was. Men neemt woorden slechts met een handschoen op : voor “ menstrueel ” schrijft men liever “ periodiek ”, en men blijft maar herhalen dat het medische termen zijn, die niet buiten de laboratoria noch de Codex mogen verschijnen. Het schoolse snobisme schrijft voor dat er in de dichtkunst alleen maar vooraf bepaalde woorden gebruikt mogen worden, en dat andere bepaalde woorden daar niet in mogen voorkomen, of dat nu technische, medische, argotische of volkswoorden zijn, wat me doet denken aan het principe van de vingerkom, en de handkus. De vingerkom geeft geen schone handen en de handkus geen tederheid. Het is niet het woord dat poëzie maakt, maar het is de poëzie die het woord illustreert. Het alexandrijn is een voetenmal. Men staat niet toe dat hij slecht geschoeid is, dralend over straat op zolen die zijn geajoureerd met muziek. De hedendaagse poëzie die proza maakt en dat weet, zwaait met het alexandrijnspookbeeld als

  
 

Middeleeuws dierenboek : het bestiarium

Middeleeuws dierenboek : het bestiarium. Vertaling Vivienne Stringa. Frans leren 'Le bestiaire', het middeleeuws dierenboek 'het Bestiarium', werd ook wel le "Livre des natures des animaux" genoemd. Het had in eerste instantie als doel op een eenvoudige manier de Christenmoraal te onderwijzen. Naar de traditie van de 'Physiologus', worden dieren in het Bestiarium gepersonifieerd en er worden gevoelens en karakters aan de dieren gegeven die vergelijkbaar zijn met die van de mens, zodat dit als voorbeeld kon dienen om preken te illustreren. Bestiaria waren gebaseerd op het idee zoals dat in Genesis verteld wordt, dat wil zeggen er bestaat een hiërarchische relatie tussen alle wezens die door God geschapen zijn, en de Mens staat daarin bovenaan : Boethius vergelijkt in zijn beroemde 'Consolation de Philosophie', een van de meest gelezen teksten in de Middeleeuwen, de mensen op deze manier met de dieren, afgedwaald van het Goede. Het 'personage' de ezel Fauvain, die het toppunt bereikt had van de wereldlijke en kerkelijke macht, verbande de auteur door zijn tong tegen hem uit te steken. Bestiaria verschijnen in Engeland in de XIIe eeuw, bestemd voor de aristocratie. Daarna verspreiden ze zich in het Noorden van Frankrijk en in Normandië. De Bestiaria in het Latijn zijn bestemd voor de geestelijken; de Bestiaria in het Frans voor de leken.